The old clock ticking (cc) flickr.com

Mobilne miasto

Archigram to grupa założona w 1961 roku przez angielskich architektów (Petera Cooka, Warrena Chalka, Rona Herrona, Dennisa Cromptona, Michaela Webba i Davida Greene’a). Działali oni razem do 1974 roku;  zrealizowano jedynie 3 z ponad 150 projektów – i to żadnego budynku. Tymczasem wśród ich pomysłów pojawiały się głównie projekty nowoczesnych domów, budynków, całych miast. Ich wizje zmechanizowanych metropolii, jednostek mieszkalnych i urządzeń dla społeczeństw przyszłości nie były jednak śmiertelnie poważną próbą budowania utopii: dużo w nich dystansu i lekkości. Często stosowali kolorowy, pełen elementów, zaskakujący kolaż nawiązujący do estetyki reklam – jak np. w projektach urządzenia Manzak. Ich projekty architektoniczno-urbanistyczne charakteryzuje przede wszystkim mobilność, elastyczność i wykorzystanie nowych technologii. Często są to tzw. megastruktury – nieograniczone niczym „ramy”, wewnątrz których można dowolnie dodawać i usuwać różnego rodzaju jednostki mieszkalne. Do takich projektów należy m.in. Walking City zaprojektowane przez Rona Herrona w 1964 roku. Jego struktura jest mobilna – przyjęła kształt insekta-maszyny (co miało być dosłownym nawiązaniem do Corbusierowskiego stwierdzenia, że domy są maszynami do mieszkania). Miasto-robak może się dowolnie przemieszczać, także w „stadach” (Walking Metropolises), oraz osiedlać w wybranym miejscu i czasie. Także wnętrze struktury jest mobilne – jednostki mieszkalne i mieszkańcy mogą być dowolnie wymieniane.

The old clock ticking (cc) flickr.com

The Archigram Archival Project udostępnia do przeglądania przy pomocy osi czasu opisane projekty członków grupy oraz pismo Archigram Magazine: http://archigram.westminster.ac.uk/projects.php. Znaleźć tam można ponad 200 różnych projektów (także tych stworzonych przez członków Archigram przed założeniem grupy). Wśród nich są m.in.: Dream City (zawieszone nad ziemią) z 1963 r., Underwater City (oparte na technologii kosmicznej NASA) z 1964 r., Capsule Homes (inspirowane kapsułami statków kosmicznych) z 1964 r., Room of 1000 Delights z 1970 r., Instant City (podróżująca metropolia „odwiedzająca” peryferia i oferująca im swoje usługi kulturalne) z 1968 r., a także cała seria projektów nadmuchiwanych domów i miast, inspirowanych pneumatyką i wykorzystaniem sprzężonego powietrza: Air Houses z 1965 r., Seaside Bubbles z 1966 r., Blow-out Village z 1966 r. (pokryte wodoodporną, przezroczystą kapsułą – według Petera Cooka idealne dla terenów po klęskach żywiołowych czy dla uczestników wielkich festiwali).

Dodaj komentarz